Çocuğunu Sevmek Bu Mudur?

0

Herkes gibi düşünmeli, herkes gibi yemeli,herkes gibi içmelisin. Yoksa aşırılıkla suçlanır, “aman onlar öyle sınıfına” itilirsin.

Herkes gönlünce benim çocuğuma kendi takdir ettiği çantasında kalan en pis, en adi, en içeriği berbat çikolatayı futursuzca vermeli ama ben öyle trene bakar gibi bakmalıyım. Ama napıyorsunuz bu çocuğa bu verilir mi? dememeliyim.

Çocuğumun midesine giden şeye hiç müdahele etmemeli. Aman millet kırılmasın diye nerde ne çöp varsa götürmeli, bana ne yapar, çocuğuma ne yapar hiç düşünmemeliyim.

Çocuğumu çok kısıtlamamalı, gittiği gezmelerde canının çektiği şeyi içinde zift bile olsa göz göre göre ona yedirmeliyim. Nereye kadar koruyabileceğimmiş ki! İşte tam sana kadar koruyacağım.

Aslında biliyorum çok fazla anne var böyle şeyler yedirmekten kaçınan yada kaçınmak isteyen ama toplumsal baskı ve annane babanne baskısından sesini çıkaramıyor.

Beklemeliyim toplumda bir bilinç uyansın çoğunlukta artık bazı şeyleri yememeli, yedirmemeli çocuğuna ki bende o zaman herkes gibi davranabilirim, herkes gibi hareket edebilirim.

Beklemeliyim ki tıp ilerlesin, araştırmalar artsın, bazıları bazılarının ekmeğine yağ sürmekten vazgeçsin, yada toplu hastalıklar ortaya çıksınki “aaa bak aslında şu çok zararlıymış, azıcığı bile yenmemeliymiş, afedersiniz geçmiş nesiller siz yediniz ziyan oldunuz,

artık darısı gelecek nesillerin başına” denmeli televizyonlardaki insanımız bırakmalı habire çer çöp yemeyi, yedirmeyi.

Kusura bakmayın ama; ben zararını bildiğim, gördüğüm bir şeyi göz göre göre yiyemiyor yediremiyorum. Bir şeyi bırakmak için herkesin ondan uzak durmasını da bekleyemiyorum. O kaçış zaten toplumsal bir yönelmeden öte gidemez, zararlı diye bir uzak durma olmaz.

Kusura bakmayın ama; ben kendim yemediğim bir şeyi al yavrum löp löp yağ olsun diye yavruma veremiyorum. Onu kendimden çok seviyorum çünkü….

Kusura bakmayın ama; “aman çocuğum sussun yeterki zırıl zırıl ses yapmasın beynimde” diye market rafında istediği şeyi hop diye önüne sermiyorum. Evde ben sana aynısından yaparım deyip kendime iş çıkarıyorum birde.

Buna rağmen kötü anne oluyorum, Baskıcı anne oluyorum. Çocuğu isyana teşvik etmekle suçlanıyorum. Ne kadarda merhametsizim! Merhamet bu mudur?

Kusura bakmayın ama nereye kadar koruyabilirim deyip her canının istediği şeyi kolayca ikram etmiyorum. Allah c.c. niyetimize göre nice kolaylıklar veriyor. Eminim vakti gelince nice kolaylıklar önümüze sunulacaktır.

Eşimin artık güzel bir deyimi var böyle durumlar için; SİZİN DİNİNİZ SİZE, BİZİM DİNİMİZ BİZE! Biz böyle bir aile yönetimine sahibiz, siz öyle. Herkes kendi çocuğunu kendi yönetsin bizim işimize burnunu sokmasın!

Böyle bizim gibi yavrusunu gerçek manada çok seven, onun sağlığına kıyamayan anneler etrafımızda çoğalsın Allah’ım.

Tek başıma mücadelem devam edecek ama basında da böyle uyarılar olsun Allah’ım. Allah’ım sen bizim gibi azınlıklara yardım et!.

Sen neslimizi koru Allah’ım….

 

Share.

Leave A Reply